شرایط و حدود سفره

أَبُو لَبِيد بَحراني گويد:
روزي در مکه معظمه حضور امام محمد باقر عليه السلام نشسته بودم، که شخصي وارد شد و عرض کرد: اي محمد بن علي! تو آن کسي هستي که براي هر چيزي حد و شرايطي مي داني، و نيز براي هر کاري مقرراتي را وضع فرموده اي؟
حضرت فرمود: بلي، من مي گويم، براي هر چيزي خواه کوچک و حقير باشد يا بزرگ و عظيم، خداوند حکيم براي آن شرايط و حدودي را تعيين کرده است.
و هر کسي از آن تجاوز کند، از حد و مرز خداي بزرگ بيرون رفته و کفران کرده است.
آن شخص سؤال کرد: سفره غذا که کنار آن مي نشنيم، داراي چه حدود و شرايطي است؟
امام عليه السلام فرمود: حد و مرز سفره غذای آن است که چون خواستي شروع نمائي، به نام خدا شروع کني، و چون سفره را جمع کنند، شکرش را به جا آوري، و آنچه از غذاها اطراف آن ريخته باشد، جمع کني و تناول نمائي.
آن شخص عرض کرد: حدود ظرف آب چيست؟
فرمود: اين که اگر لبه ظرف آب شکسته باشد، از آن آب نياشامي؛ چون که آن قسمت، محل تجمع ميکروب ها است.
و چون خواستي ظرف آب را بر دهان بگذاري و بياشامي، اول نام خداي مهربان را بر زبان جاري نما، و پس از آن که آب را آشاميدي، شکر و سپاس خدا را انجام ده.
و همچنين سعي نمائي آب را يک نفس و يک دفعه نياشامي، بلکه سه دفعه؛ و با سه نفس آب را بياشام، که اين گونه گواراتر و سودمندتر خواهد بود. [1].

پی نوشت:

[1] ناسخ التواريخ: ج 5، ص 100، 101.