عقاید و احكام عملی آیین شینتو

2022-04-16

729 بازدید

فهرست محتوا

اشاره:اندرزهایی از كتاب های مقدس شینتویی:پی نوشت:

اشاره:

دین شینتو خدایان بیشماری داشته و خدای واحدی ندارد. برای همین این آیین را «راه خدایان» یا «طریق روان های پاك» نامگذاری كرده اند. در آئین شینتو عالم فیزیكی را سه بخش می دانستند: آسمان اثیری در بالا، جهان در سطح زمین و مناطق پست سایه گون در بطن خاك، در این عالم خدایان بی‌شماری بودند كه همه را با هم، «كامی» می نامیدند كه در لغت به معنای «بالا» یا «مهتر» است.

موتوئوری(1) نوری ناگا، دانشمند نام آور آیین شین تو، كامی را اینگونه تعریف می كند:

اصطلاح كامی به خدایان گوناگون آسمان و زمین كه ذكرشان در گزارش های باستانی آمده است، و نیز به ارواح آنها (میتاما)، كه ساكن ایزدكده هایی كه آنها را در آنجا می پرستیدند اطلاق می شود. دیگر نه فقط انسان ها بلكه پرندگان، چهار پایان، درختان، دریاها، كوه ها و همه چیز های دیگر كه به خاطر نیروهای فوق العاده و برجسته ای كه دارند، و هراس انگیز و شایسته احترام اند، نیز كامی خوانده می شوند. هم چنین فرزند خورشید نیز پرستش می شود. ربّ النوع خورشید كه طبق افسانه ای خود بوجود آمده است، حكومت ژاپن را در اختیار فرزندش كه همان «میكادو» باشد، قرار داد. اصطلاح میكادو در فرهنگ ژاپنی به فرمانروایان و امپراطور اطلاق می شود. بنابراین میكادو فرزند خدای خورشید است و پرستش وی تا جنگ جهانی دوم متداول بود تا اینكه «هیروهیتو» امپراطور سابق ژاپن در سال 1947 میلادی الوهیت یعنی جنبه خدایی خود را لغو كرد و حاكمیت ملی را به رسمیت شناخت.

بنابر تحقیقات انجام شده، بنیانگذار آیین شین تو معلوم نیست و احتمالاً از چین و هند و دیگر عقاید و اقوام ابتدایی اقتباس شده است. بنابراین معلوم می شود كه آیین شینتو پیامبری نداشته است و فرقه های مختلف آن هم كه بیش از 800 فرقه می باشد، پیامبر به آن معنا كه در ادیان آسمانی مطرح می باشد، نداشته است. البته مؤسسین برخی از فرقه ها، مخصوصاً آنهایی كه اخیراً به وجود آمده اند معلوم است و جالب است كه بدانیم برخی از به وجود آورندگان فرقه های نو، خانم می باشند كه از حقوق زنان دفاع می كنند.

مردم ژاپن به بهشت و دوزخ معتقد نیستند و می گویند :«بهشت و دوزخ در دل ماست.» دین شینتو روانها (ارواح) را بدون مجازات و پاداش رها كرده و به بقای دائمی آنها معتقدند مهمترین متن مقدس دین شینتو دو كتاب است كه اولی به نام «كوجیكی» كه در سال 712 م نوشته شده و دومی به نام «نیسهون گی» خوانده می شود كه به سال 720م به كتابت در آمده است.

اندرزهایی از كتاب های مقدس شینتویی:

1. سازش نیكو است و پرهیز از ستیزه مایه سرافرازی.

2. كسی كه مطلقاً بد باشد، كمیاب است.

3. خوبی دیگران را مپوشان و اگر بدی دیدی آن را اصلاح كن.

4. كمتر كسی با خرد به دنیا می آید، فرزانگی حاصل اندیشه است.

5. هر كاری را از كوچك و بزرگ به صاحب فن بسپار تا به خوبی انجام شود.

6. در امور مهم، تصمیم باید از شورا باشد، نه از یك نفر.

7. وقتی در دل كینه داری به زبان مهر نورز.

8. تنها به فكر خود نباش.

عبادت مذهبی شینتو در معبد چهار بخش دارد كه عبارتند از:

1. تطهیر (هارایی harai): كسی كه برای عبادت به معبد می آید قبل از ورود به آن خود را در حوضچه ای كه برای شستشو تعبیه گردیده، تطهیر می كند. دست ها را شسته و در دهان نیز آبی را مزمزه می كند و علاوه بر این با ریختن آب بر روی سر، تمامی بدن را غسل می دهد. سپس كاهن با مالیدن شاخه یا برگی از درخت ساكاكی بر روی سر، او را تطهیر می كند.

2.تقدیم هدایا (شینسن shinsen ) : كه معمولاً از جنس حبوبات یا شراب بوده و اخیراً چنین متداول شده است كه زائران هدایای خود را به صورت نقدی به معابد می دهند. چنانچه زائر توانایی مالی نداشته باشد، می تواند شاخه ای از درخت ساكاكی را به معبد هدیه كند.

3. نماز خواندن (نوریتو norito) : نماز در آئین شینتو منحصر به خواست های مادی و بشری می گردد. این نماز خواندن به صورت دعا و ایستاده و با احترام به خدایان به صورت زدن كف دو دست به همدیگر می باشد.

4. میهمانی سمبلیك (نیورای neorai) : كه در آن زایران با «كامی» معبد، غذا تناول می كنند و معمولاً این پذیرایی به صورت نوشیدن چند قطره از عرق برنج است كه آن را یكی از كاهنان معبد به زایران می دهد. زایران می توانند در هنگام زیارت، درخواست اجرای رقص مذهبی مخصوص معبد را بنمایند.

عبادت در منزل:در هر بامداد و هر شامگاه پیروان آیین شینتو باید هدایایی را برای «خدایان روی طاقچه» كه در حقیقت مجسمه های كوچكی هستند، و ارواح نیاكان خود تقدیم كنند. پیروان این آئین باید پس از گرفتن وضوء به شیوه خاص خود و تطهیر خویش در برابر خدایان خانگی خویش تعظیم كنند و برای مدت یك دقیقه ساكت شوند.

از میان عقاید متعدد شینتو، ریشه دارترین و مهم ترین آنها، تقدیس و بزرگداشت خورشید به عنوان منبع روشنایی و زندگی است كه در شخصیت الهه بزرگ «اماتراسو» متجلی می شود. به همین علت ژاپنی ها معتقدند كه معبد بزرگ «ایسیه» كه مخصوص عبادت این الهه است، مقدس ترین معبد مذهب شینتو است. چنین اعتقادی به خورشید برای مردمی كه اكثریت آنان را كشاورزان تشكیل می دهند، امری بسیار طبیعی است، اما ما امروزه شاهدیم كه این عقیده با وجود گذشت قرن ها و علی رغم پیشرفت صنعتی ژاپن، هنوز هم در میان ژاپنی ها استوار است. شاهد ما بر این مطلب نقش خورشید سرخی است كه بر پرچم ملی ژاپن قرار گرفته و نماینده سرزمین آفتاب تابان ژاپن است.