با شهادت امام علی (علیه السلام)، آن مظهر عدالت و پیشوای فضیلت و انسانیت، اهل زمین و آسمان در سکوت و اندوهی جانکاه فرو رفتند و اشک ریختند. امیر مومنان علی (ع)، در محرابی به خون نشست که سال ها در آن به مناجات و راز و نیاز با پروردگارش می پرداخت. با شکافتن سرش، گویی پیشانی عدالت و حقیقت شکافت اما او در آن لحظه فرمود: «فزتُ و ربّ الکعبه»؛ (قسم به خدای کعبه، رستگار شدم) و چه پیروزمندانه و با شکوه از زندان دنیا رها شد و به سوی محبوبش شتافت.
