یکی از نعمت های بزرگی که خداوند به آدمی عطا می فرماید، تندرستی و سلامت تن است، اما این هرگز بدان معنا نیست که بیماری لزوما بلا و نقمت بوده و فرد بیمار از رحمت خدا دور گشته است.
به بیانی دیگر، ماهیت جهان طبیعت و عالم ماده، توأم با تضاد و ملازمت سلامتی و بیماری است. در نگاه سطحی و ظاهری، بیماری تنها شرّ و تباهی با خود دارد، اما در جهان بینی توحیدی، هیچ شرّ مطلقی در هستی وجود ندارد و در هر امر به ظاهر ناخوشایندی، حکمت ها و فواید ارزشمند زیادی نهفته است و بیماری نیز از این قاعده مستثنا نیست.
در روایات معصومان (علیهم السلام) به فلسفه و حکمت های بیماری پرداخته شده و در این راستا به مواردی همچون «بیشتر به یاد خدا بودن»، «بیشتر به فکر مرگ و معاد و قیامت افتادن»، «استجابت دعا»، «آمرزش لغزش ها و گناهان و سبک شدن نامه اعمال در روز قیامت» اشاره شده است.
