بیعت حضرت علی (ع) با ابوبکر، یکی از موضوعات چالشی تاریخ اسلام است. سابقه «بیعت» به عنوان پیمانی طرفینی در میان مردم عرب به پیش از اسلام بازمیگردد. در اسلام نیز این رسم اجتماعی پذیرفته شد و پیامبر (ص) از آن بهره برد. در تاریخ اسلام، همواره حاکمان، بیعت و میثاق وفاداری مردم را موجب استحکام و اقتدار حکومت خویش دانسته و خود را از بیعت و اعتماد مردم بینیاز نمی دانستند.
پس از وفات پیامبر (ص) در روز سقیفه گروهی با برنامه ای از پیش تعیین شده، ابوبکر را به خلافت رساندند. آنها برای استحکام قدرت او، به زور نیز متوسل شدند و برای او بیعت گرفتند. در رأس مخالفان خلافت ابوبکر، امام علی (ع) و عده ای از بنی هاشم قرار داشتند. آن حضرت به ناچار بیعت با ابوبکر را پذیرفت. برخی این بیعت را دلیلی بر تایید خلیفه اول قلمداد کرده اند؛ آیا می توان چنین برداشتی کرد؟
