نصيحت به عمر بن عبدالعزيز و بازگشت فدک

يکي از راويان حديث، به نام هشام بن معاذ حکايت کند:
روزي عمر بن عبدالعزيز وارد شهر مقدس مدينه گرديد و من در خدمت او بودم که يکي از غلامانش، به نام مزاحم به او گفت: حضرت ابو جعفر، محمد بن علي عليه السلام مي خواهد وارد شود.
عمر بن عبدالعزيز گفت: اجازه دهيد وارد گردد.
همين که امام باقر عليه السلام وارد شد، عمر مشغول گريه بود، حضرت فرمود: تو را چه شده است که گريه مي کني؟
و سپس افزود: اي عمر بن عبدالعزيز! دنيا نوعي از بازار کسب و تجارت است، عده اي در آن سود مي برند و عده اي از آن خارج مي گردند در حالي که زيانکار و خسارت ديده اند.
و عده اي ديگر وقتي از اين دنيا بروند پشيمان و نادم خواهند بود که چرا براي آخرت خود توشه اي بر نگرفته اند.
سوگند به خداوند متعال، ما اهل بيت رسول الله صلي الله عليه و آله، صاحبان حق هستيم و کليه اعمال و کردار بندگان بايستي از برابر ديدگان ما بگذرد.
اي عمر بن عبدالعزيز! تقواي الهي پيشه کن و در درون خود پيرامون دو چيز بينديش:
اول آن که دقت کن چه چيزهائي را دوست داري که همراه تو باشد تا در پيشگاه خداوند سعادتمند باشي.
دوم آن که متوجه باش، از چه چيزهائي ناراحت هستي و تو را ناپسند آيد، که همانا در پيشگاه خداوند تو را سرافکنده مي گرداند و مانع عبور تو از صراط خواهد شد.
اي عمر بن عبدالعزيز! درب ها را به روي مردم و مراجعين خود بگشاي و مانع ها را برطرف نما و سعي کن که هميشه يار و ياور مظلومان و طرد کننده ظالمان و متجاوزان باشي؛ و سپس افزود: هر که داراي سه خصلت باشد، ايمانش کامل است.
عمر با شنيدن اين سخن، دو زانو نشست و گفت: يا بن رسول الله! آن سه چيز را بيان فرما؟ همانا شما اهل بيت نبوت هستيد.
حضرت فرمود: اول آن که هنگام شادماني و خوشحالي گناه و معصيتي مرتکب نشود، دوم آن که هنگام غضب و ناراحتي حق را فراموش نکند؛ و سوم آن که هنگام دست يافتن به امور و اموال دنيا آنچه حلال و مباح او نيست تصرف نکند.
راوي گويد: چون سخن به اين جا رسيد، عمر بن عبدالعزيز دستور داد تا قلم و کاغذ آوردند و سپس حواله انتقال فدک را – که خلفاء قبل از او غصب کرده بودند – تحويل امام محمد باقر عليه السلام داد. [1].

[1] خصال شيخ صدوق: ج 1، ص 104، ح 64.